Vibrato, sesin perde ve şiddet bakımından düzenli olarak dalgalanmasıdır ve klasik şanda tınının doğal bir parçası sayılır. Nasıl geliştiği ise sık yanlış anlaşılır. Yaygın yanılgı, vibratonun doğrudan üretilebilecek bir hareket olduğunu varsayar. Bu inançla çeşitli taklit yolları denenir.
Çene sallanarak, karın kaslarıyla itilerek ya da gırtlak titretilerek üretilmeye çalışılan bir vibrato ortaya çıkar. Sonuç düzensiz, mekanik ve yorucu olur. Doğru anlayışa göre vibrato bir sonuçtur. Nefes desteği dengeli, gırtlak serbest ve rezonans odaklıysa dalgalanma kendiliğinden belirir.
Ortaya çıkmıyorsa bu durum vibratonun çalışılması anlamına gelmez, temel dengelerden birinin kurulmadığını gösterir. Vibratonun iki ölçüsü vardır. Hız ve genişlik her zaman birlikte değerlendirilir. Çok hızlı ve dar bir dalgalanma gerginliğe işaret eder, çok yavaş ve geniş bir dalgalanma ise destek zayıflığını gösterir.
Dengeli bir vibrato perdeyi bulanıklaştırmadan tınıya canlılık verir ve dinleyici dalgalanmayı ayrı bir olay olarak duymaz. Üslup farkları da vardır. Barok icrada vibrato daha ölçülü kullanılır. Romantik repertuvarda ise belirginleşir, koro içinde dar tutulur ve grup entonasyonunu bozmayacak düzeyde kalır.
Kursiyerin vibratosu yoksa yapılacak ilk iş düz sesle uzun ünlü çalışmasıdır ve bu çalışma dengeleri sırayla yerine oturtur. Destek zamanla yerleşir. Gırtlak serbestleşir ve dalgalanmanın önündeki engel kalkar. Dalgalanma çoğu kursiyerde bu iki denge kurulduktan sonra kendiliğinden ve zorlanmadan ortaya çıkar.