Bir eserdeki en tiz nota yaklaşırken kursiyerlerin çoğunda aynı zincir kurulur ve nota daha gelmeden hazırlık bozulur. Omuzlar yükselir, çene öne çıkar, nefes kesilir. İlk gözlem şudur, sorun genellikle notanın kendisinde değil ondan önceki iki ölçüdedir. Müdahale de oraya yapılır.
Gerginliğin sırası ikinci gözlemdir ve çalışmanın yönünü belirleyen şeydir. Beden önce kasılır, ses sonra bozulur. Düzeltilecek yer bu sıradan ötürü sesin kendisi değil, onu hazırlayan bedensel duruştur ve çalışma oradan açılır.
Beklenti üçüncü gözlemdir. Kursiyer o notayı daha önce kaçırmışsa hafıza her denemede geri gelir. Beklenti kasılmayı tetikler ve kasılma beklentiyi doğrular, kısır bir döngü kursiyerin farkına varmadan böylece kurulmuş olur.
Çalışma yöntemi tersine işler. Önce zor nota tek başına, bağlamından koparılarak ve rahat söylenene kadar çalışılır. Sonra öncesindeki iki ölçü eklenir ve bu iki ölçünün baştan sona gevşek kalması hedeflenir.
Bir sonraki basamakta tempo düşürülür ve dinamik azaltılır, nota önce hafif söylenir sonra kademeli olarak açılır. Son basamakta ünlü değiştirilir. Daha açık bir ünlüyle söylenen tiz nota çoğu zaman rahatlar ve doğru biçim oradan asıl metne aktarılarak yerleştirilir.