Şan eğitiminde ses tipi bir sınıflandırmadır ve repertuvar seçiminin temelini oluşturur. Soprano, mezzo, tenor, bariton ve bas bu sınıflandırmanın adlarıdır. Sınıflandırma yine de sabit bir etiket olarak düşünülmez, zaman içinde değişebilir. Ses tipi üç ölçüte göre belirlenir.
Aralık ilk ölçüttür ve sesin rahatça ulaşabildiği en pes ile en tiz sınırları tarif eder. Tessitura ikinci ölçüttür. Sesin uzun süre yorulmadan kalabildiği bölgeyi gösterir ve aralıktan çok daha belirleyici kabul edilir.
Renk üçüncü ölçüttür ve sesin doğal ağırlığı ile parlaklığını kapsar. Bu üç ölçüt zamanla değişebilir. Yaş ilerledikçe ses genellikle ağırlaşır, bir tenor bariton repertuvarına yaklaşabilir ve lirik bir soprano daha dramatik rollere geçebilir.
Plácido Domingo'nun kariyerinin geç döneminde bariton rollerine yönelmesi bu değişimin bilinen örneklerinden biridir. Kursiyer açısından iki sonuç çıkar. Erken yaşta kesin bir ses tipi etiketi koymak risklidir, genç seslerde tessitura henüz yerleşmemiştir.
Repertuvarın dönem dönem gözden geçirilmesi ikinci sonuçtur ve kursiyerin kendi kaydıyla karşılaştırılarak yapılır. Eski bir eser bugün zorlayıcı hale gelmiş olabilir. Bu bir gerileme değildir. Ses tipine uygun olmayan repertuvarda ısrar etmenin bedeli ise estetik değil, doğrudan sağlıkla ilgilidir.