Puccini'nin Turandot operasındaki Nessun Dorma, opera repertuvarının en çok tanınan aryalarından biridir. Aryanın geniş popülerliği, şan açısından taşıdığı öğretici yanı çoğu zaman gölgede bırakır ve dikkati başka yere çeker. Bu arya doruk yönetiminin ders kitabı örneğidir ve yapısı baştan sona bir yükseliş eğrisi üzerine kuruludur. Başlangıç sakin ve orta register'da durur.
Melodi kademeli olarak yükselir ve son bölümde uzun tutulan tiz bir notayla kapanır. Dinleyicinin hatırladığı şey o son notadır. O notanın başarısı ise kendisinden çok önce, aryanın ilk sayfalarında verilen enerji kararlarıyla belirlenmiş olur. Aryanın açılışında yapılan enerji tercihi, doruk anında geriye ne kaldığını doğrudan tayin eder.
Sık yapılan hata aryayı baştan itibaren yüksek enerjiyle söylemektir. İcracı doruğa ulaştığında elinde rezerv kalmaz. Doğru yaklaşım bunun tam tersini önerir ve açılışı bilinçli olarak geride tutar. Açılış ölçülü tutulur, enerji kademeli artırılır ve doruk için bilinçli bir pay bırakılır.
Nefes planı ikinci unsurdur ve doğaçlamaya bırakılmaz. Doruk notasından önceki cümlenin nerede biteceği ve nefesin nereden alınacağı önceden kararlaştırılır. Plansız alınan bir nefes, doruk anında ödenmesi gereken bir bedel olarak geri döner. Desteksiz kalan bir doruk notası hem tınısını hem perdesini aynı anda kaybeder.
Register geçişi üçüncü unsurdur ve doruğa giden hattın içinden geçer. Passaggio bölgesi pürüzsüz değilse tiz nota gövdeden kopuk duyulur. Hazırlık geriye doğru kurulur. Bir eserin en zor anı, kendisinden önceki bölümde hazırlanır ve bu ilke yalnız bu aryada değil tüm repertuvarda geçerlidir.