Koro çalışmasına yeni katılan kursiyerin ilk refleksi kendi sesini duymaya çalışmaktır. Bu refleks koronun bütününü dağıtır. Koro sesi tek tek seslerin toplamı değil kaynaşmasıdır ve amaç yan yana duran seslerin ayırt edilememesidir. Kaynaşmayı kuran koşullar sayılabilir ve her biri ayrı çalışılır.
İlk koşul ses düzeyidir ve kalabalık bir toplulukta en çabuk bozulan dengedir. Herkes kendi rahat düzeyinin biraz altında söylediğinde bütün duyulur hale gelir. Tek bir ses yükseldiğinde denge kaybolur. Düzeyini yükselten tek bir korist, otuz kişilik bir topluluğun tamamını salondaki dinleyici için duyulmaz hale getirir ve dengeyi tek başına bozar.
Ünlü biçimi ikinci koşuldur ve çoğu şefin nota kadar üzerinde durduğu konudur. Aynı hecedeki ünlüyü herkes farklı açıklıkta söylerse topluluğun sesi bulanıklaşır. Vibrato da aynı başlığa girer. Geniş ve kişisel bir titreşim solo söyleyişte renk katar, koro içinde entonasyonu dağıtır.
Giriş anı üçüncü koşuldur ve bir cümlenin ilk hecesinde hemen duyulur. Nefes birlikte alınır, birlikte alınmayan nefes cümlenin başında belli olur. Şefin nefes işareti ilk notadan önce gelir. Koristin gözü partisyonda değil, o işarette kalır.
Son koşul dinlemedir ve diğer dördünü bir arada tutan şeydir. Kendi partisini duyan ama yan partiyi duymayan bir korist henüz koro içinde söylemiyordur. Bu koşullar tek başına çalışılmaz. Ancak bir arada denenerek kurulur ve birkaç prova içinde yerine oturur.