Gazel, klasik Türk müziğinin en çok yanlış anlaşılan biçimlerinden biridir ve dışarıdan sabit bir ezgi gibi duyulur. Dinleyen kişi bir ezgi duyar ve onu değişmez sanır. Oysa gazel her icrada yeniden kurulur ve aynı icracının iki ayrı okuyuşu arasında bile belirgin farklar bulunur. Metin ilk unsurdur.
Beyit önce anlaşılır ve hangi sözcüğün öne çıkacağı anlamdan çıkarılır. Nerede duraklanacağı da aynı yerden, beytin kendi anlamından çıkarılır. Makamın seyri ikinci unsurdur. İcracı makamın yolunu izler ama o yolu kendi cümleleriyle yürür ve her seferinde farklı bir güzergâh seçebilir.
Nefes ölçüsü üçüncü unsurdur ve cümlenin uzunluğunu doğrudan belirler. Bir cümlenin uzunluğunu notanın kendisi değil, icracının o an taşıyabildiği nefesin sınırı tayin eder. Ölçü içeriden gelir. Bekleme dördüncü unsurdur ve perdede asılı kalınan süre gazelin gerilimini kurar.
Acele edildiğinde biçim düzleşir ve dinleyicide hiçbir beklenti kalmaz. Acele edildiğinde biçim düzleşir. Eşlik beşinci unsurdur ve ud, kanun ya da ney icracıyı adım adım izleyerek ona alan açar. Aralara giren kısa cevaplar hem biçimin parçasıdır hem icracıya nefes alma imkânı verir.
Dinleme son unsurdur ve gazelin yazıya geçirilemeyen kısmı buradan aktarılır. Çok sayıda icra dinlemek tek öğrenme yoludur. Notaya bakılarak öğrenilmez. Bir gazelin bazı icraları notaya alınmıştır ama o nota yalnızca bir örnektir, biçimin kendisi baştan sona doğaçlamaya dayanır.